در میان تمامی جاده های موجود در جهان هیچکدام به اندازه ی جاده ی ابریشم شهرت و آوازه ندارند. اکنون که قطار های سریع السیر، کشتی و هواپیما های لاکچری با جاده های هموار و اتوبان ها وجود دارند، به ندرت کسی از جاده ی ابریشم استفاده میکند؛ اما حتی فکرش نیز حس ماجراجویی و گشت و گذار در خیال گذشته و داستان های اساطیری و رازآلود را تداعی میکند.با ما در مرجع عمده فروشی لباس بانک لباس بازاری به وسعت ایران برای خرید لباس مرادنه ، خرید لباس زنانه همراه باشید.
در گذشته جاده ی ابریشم یک معبر مشخص و شناخته شده نبوده است، بلکه شبکه ای از مسیرهای کاروان رو بوده که از زمین های ناهموار، کوهستان های سنگلاخی و جنگل های انبوه عبور می کرده و از دل نهر ها، رودخانه های خروشان و حتی روی دریاچه های یخ زده می گذشته است. مسیر به شکل تار عنکبوتی از چین و شرق آسیا شروع می شده و از هندوستان، ایران، ترکیه، دریای مدیترانه و افریقای شمالی می گذشته تا به اروپا برسد. جاده از پادشاهی ها و کشور های زیادی عبور میکرده و شاخه هایش به صورت پراکنده به شهر های بزرگ و یا شهر های بازرگانی، روستا ها و بازار ها و میادین داد و ستد می رسیده است. در مجموع تخمین زده میشود که راه ها و مسیر های جاده ی ابریشم حدود ۴۰۰۰ مایل (6437 کیلومتر) را طی میکرده اند. به علاوه، این جاده بخشی از مسیر های آبی و دریایی که به چندین ساحل ها و بنادر میرسیده را نیز شامل می شده است.
نام جاده ی ابریشم در قرن ۱۹ ام توسط جغرافی دان آلمانی، فردیناند فون ریختوفن، برای یکی از سودمند ترین کالاهای بازرگانی زمان های قدیم – ابریشم -گرفته شده است. اگرچه که این مسیر سالهای سال قبل از او و حتی قبل از آغاز دوران بازرگانی ابریشم وجود داشته است. بعضی از قسمت های اولیه ی این جاده از حدود ۵۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در افغانستان محل تبادل سنگ نمک و سنگ های نیمه قیمتی بوده است.
با وجود تصورات خیالی و رمانتیک ما از جاده ی ابریشم، هدف اصلی و بنیادین تشکیل این مسیر پیدایش تبادلات بازرگانی میان کشور های دور و نزدیک بوده که در نتیجه ی حجم زیادی از حمل و نقل و بازرگانی توسعه یافته است. هر جنسی که قابل خرید و فروش و یا جا به جایی میبود در سر تا سر این جاده ها هدایت می شده است: ادویه، چای، ابریشم، گیاهان دارویی، ظروف چینی و سنگ های قیمتی با پشم، اسب، مهره های شیشه ای و شراب مبادله میشدند.
کاروان اجناس و کالاها، توسط شتر، اسب، خر و دیگر حیواناتی با قدرت کشندگی بالا جا به جا میشدند. این کاروان ها لزوما تمام مسیر را طی نمیکردند بلکه از مناطق مشخص و مخصوصی حرکت میکردند. در منطقه های بازرگانی، بازرگانان به خرید و فروش و مبادله ی کالا میپرداختند و سپس به منطقه ی بعدی میرفتند یا به مبدا خود بازمیگشتند.
از این گذشته بسیاری کالاهای غیر مادی بشکل یادگیری عقاید و ایده ها ، رسوم معنوی، شیوه های کشور داری و یا زندگی نیز مبادله میشدند. جاده ی ابریشم نه تنها توسط کاروان های تجاری بلکه توسط سربازان، مقامات کشوری، مبلغین، دانشمندان، فیزیکدانان، هنرمندان، کشاورزان و ساکنین شهر ها و روستاها و مردم عادی نیز مورد استفاده قرار میگرفت.
کاروان داری شغلی مستقل و دارای اهمیت بود به صورتی که فرد باید در شمشیر زنی مهارت میداشت، از نگهداری حیوانات سر در میاورد، با فراز و فرود های سفر آشنا میبود، به چند زبان تسلط میداشت و در کنار همه ی اینها بازرگان زیرکی بود تا میتوانست کاروانی را اداره کند.
با وجود اینکه نامگذاری این جاده توسط یک نجیب زاده ی آلمانی انجام شد، اما معروف ترین مسافرش تاجری ایتالیایی بنام مارکوپولو است. اون بیش از دو دهه را در این جاده گذراند و تجارب خود از سفر های گسترده اش را در سفرنامه ای مکتوب کرد.
جاده ی ابریشم به مرور زمان در قرن شانزدهم و هفدهم به دو دلیل به سمت زوال رفت: یکی خصومت های موجود در میان کشور ها و ایالت های معترض که باعث شده بود سفر جاده ای پرخطر گردد؛ و دیگری ،که بنظر دلیل اصلی آن است، توسعه ی سفرهای دریایی بود که جا به جایی اجناس بیشتری را در مسافت های دورتری ممکن کرده بود.
این مقاله مفید بود؟ در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید.